صفحه اصلی » بلاگ » آخرین آمارها نشان از افزایش تعداد افراد مبتلا به اچ ای وی در ایران دارد.

آخرین آمارها نشان از افزایش تعداد افراد مبتلا به اچ ای وی در ایران دارد.

رسم بر آن است که در پایان هر سال گزارشی از تعداد مبتلایان به “اچ ای وی” توسط وزارت بهداشت، دفتر کنترل بیماری های واگیردار رسانه ای شود تا مردم همواره در جریان سیر صعودی ابتلا به این بیماری باشند.عکس العمل ها نسبت به این آمار و ارقام به چند شکل است. گروهی تمایلی به دانستن این موضوع ندارند و از آن می گذرند. گروهی دیگر شدیدا می ترسند و نگران خودشان و نزدیکانشان می شوند که نکند چنین شود و چنان شود. افرادی  نیز این :.ا رقام را خوراک خود قرار می دهند      تا  تبدیل به دلایلی نظری در ارائه ی  پروپزال های میلیونی و یا  پروپزال های دانشجویی  شوند تحقیقاتی که می توان گفت    اکثرشان سرنوشتی جز خاک خوردن در کتابخانه ها نخواهند داشت!

http://moayedinia.com/wp-includes/js/tinymce/plugins/wordpress/img/trans.gif

و اما امسال نیز این ارقام منتشر شد. ۲۶۵۵۶ نفر مبتلا تا پایان بهار سال ۱۳۹۲٫ این به معنی آن است که تقریبا ۲۰۰۰ نفر از پایان سال ۹۰ تا امروز به این ویروس مبتلا شده اند و رشد هفت و نیم درصدی را نشان می دهد که شاید نسبت به بسیاری از کشورها رشدی آرام تر به نظر رسد اما برای کشور ما قابل توجه است.این موضوع از آنجا اهمیت پیدا می کند که رابطه ی جنسی محافظت نشده که دلیل ابتلای ۲۱٫۲ درصد مبتلایان در سال ۱۳۹۰ بوده است به ۳۳٫۶ درصد در بهار سال ۹۲ رسیده است. این همان موج سومی است که همه از آن صحبت می کنند و می کرده اند و اگر به زودی راه حلی برای آن در نظر نگیریم می تواند ما را  در رده ی کشورهای افریقایی قراردهد که به واسطه ی رابطه ی جنسی از هر چهار نفر یکی مبتلا به اچ ای وی است.

اگر چه در ایران به دلایل مختلف نمی توان در حیطه ی اشائه ی  و تبلبغ رابطه ی جنسی محافظت شده اقدام کرداما                            به صورت عجیبی حتی در حیطه هایی چون کاهش انتقال ویروس از مادربه کودک که چنان موضوع بحث برانگیزی از نظر اخلاقیات و هنجارهای جامعه نیست نیز چنان موفق نیستیم و همچنان ۳٫۹ درصد سال ۹۰ به ۳٫۳ سال ۹۲ تبدیل شده است یعنی همچنان کودکانی مبتلا به این ویروس می شوند در صورتی که هم امکانات و هم توانایی مقابله با آن وجود دارد.

بیان این موضوعات برای متهم کردن فرد یا افرادی نیست، بلکه ابراز نگرانی از نکاتی است که ما بعنوان بخشی از جامعه از آن می گذریم در صورتیکه دانستن آن می تواند به شکلی وظیفه ی اجتماعی ما باشد. چطور زمانیکه می دانیم روابط جنسی محافظت نشده هر روز خطرناک تر می شود از لحاظ ابتلا به این ویروس، اما همچنان آگاهانه به سمتش می رویم و چطور زمانیکه می دانیم می شود از انتقال ویروس از مادر به جنین جلوگیری کرد اما همچنان مادران حامله ترجیح می دهند ندانند وضعیت ابتلا ی خود را.

  اینکه بدانیم وضعیت ابتلایمان به اچ ای وی چیست بعبارتی تست اچ ای وی دهیم، یک وظیفه ی اجتماعی است که شانه خالی کردن هر یک از ما می تواند ضربه ی جبران ناپذیری نه تنها به خود ما بلکه به جامعه ی که در آن زندگی می کنیم ، بزند.