صفحه اصلی » سایر نوشتارها » با من ازدواج کن، نه معتادم و نه مبتلا به اچ‌آی‌وی!

با من ازدواج کن، نه معتادم و نه مبتلا به اچ‌آی‌وی!

یادداشتی در مجله الکترونیکی  پندار

از قدیم، عروس‌ها در مراسم ترحیم یا جشن‌ها، دیده و برانداز می شدند و دهان دامادها را هم بو می‌کردند که هم بوی شیر ندهد و هم اهل نوشیدن نوشیدنی‌های الکلی نباشد و البته تجسس میشد تا نکند آقازاده معتاد باشد.

همین‌ها برای خانواده‌ها کافی بود و این که آیا عضو آینده خانواده مبتلا به بیماری‌های پنهان هست یا خیر حتی به ذهن افراد خطورهم نمی‌کرد.

اما در دوران ما که بیماری‌های عفونی و ژنتیکی قابل شناسایی هستند و تا حدودی شاید به همین دلیل پررنگ‌تر از گذشته شده‌اند، تعیین صلاحیت‌ هم شرایط تازه ای پیدا کرده است.

می توان گفت که عدم مصرف مواد مخدر و مبتلا نبودن به بیماری‌هایی مانند اچ ای وی امروزه از دسته دغدغه‌های افرادی است که در شرف ازدواج قرار دارند.

ترس از ابتلای همسر آینده به بیماری مانند «اچ‌آی‌وی» و یا اعتیاد به مواد مخدر از آن چیزهایی است که می تواند بی‌خیال‌ترین افراد را هم به فکر آزمایش‌های پیش از ازدواج اندازد.

باورعمومی این است که به راحتی و تنها با آزمایشی ساده تمامی این ها قابل تشخیص هستند. پس به نظر می‌رسد راه‌حل رفع نگرانی ساده و قطعی است. اما سوال جدیدی که پیش می‌آید این است که این دسته آزمایش‌ها تا چه حد قابل اطمینان هستند و تا چه میزان می‌توان براساس آن در مورد شروع زندگی مشترک تصمیم گرفت؟

شاید برای شما نیز شوکه کننده باشد اگر بدانید آزمایش سنتی تشخیص اعتیاد که بسیاری آن را با آیینه‌های دورتادور مکان تهیه نمونه می‌شناسند، قادر نیست اعتیاد به کراک و متیل آمفتامین‌ها مثل شیشه را مشخص و فاش کند. به همین دلیل آزمایش سنتی تشخیص اعتیاد نمی‌تواند مبنای مناسبی برای تصمیم گیری در مورد آینده باشد.

البته جای امیدواری است که این دو ماده مخدر رایج و ارزان را می‌توان با  کمک کیت‌های جدیدی که می‌توان آنها را از داروخانه‌ها تهیه کرد و با نمونه ادرار افراد تشخیص داد.

از اعتیاد  که بگذریم، خانواده‌های عروس و دامادهای آینده باید نگرانی از ابتلای پسر و دختر را به ویروس نقص سیستم ایمنی یا همان «اچ ای وی» را برطرف کنند.

طرز فکر و برخورد افراد درباره آزمایش تشخیص ابتلا به اچ آی وی گوناگون است. فکر کردن به این موضوع برای بعضی‌ها ترسناک است و بعضی‌ها هم نسبت به این بیماری یا کاملا ناآگاه هستند و یا اطلاعات کمی دارند پس نگران هم نیستند.

امروزه مشاوران پیش از ازدواج زیادی هستند که در کنار تست اعتیاد، تست «اچ‌آی‌وی» را هم برای مراجعین خود ضروری دانسته و تجویز می‌کنند آزمایشی که با گرفتن مقدار کمی نمونه خون از فرد انجام می‌شود. اما اگرخبر خوب بود و جواب آزمایش منفی، می توان به این جواب منفی اکتفا کرد و براساس آن تصمیم گرفت یا نه؟ سوال دیگر این است که چرا این آزمایش را همچون آزمایش اعتیاد، اجباری نمی کنند؟

جواب هر دوی این سوال‌ها شاید گزاره‌ای باشد که حتی کسانی که نسبت به موضوع «اچ‌آی‌وی» اندکی آگاهی دارند نیز از آن بی‌اطلاع باشند.

متاسفانه به دلیل ماهیت این ویروس، نمی توان با یک جواب منفی مبتلا نبودن فرد به آن را تایید کرد. این ویروس در دوره ای به نام «دوره ی پنجره» در بدن زندگی می‌کند و به افراد دیگر نیز منتقل می‌شود اما درست در همین دوره سر و کله‌اش در برگه آزمایش ابتلا به اچ آی وی پیدا نمی‌شود و همین مخفی ماندن یکی از دلایل اجباری نبودن انجام این آزمایش پیش از شروع زندگی مشترک است. گویا به بن‌بست برخورد کردیم، پس چه می توان کرد؟

تکرار آزمایش خون حداقل چهار ماه پس از زمان اولین آزمایش یکی از راه‌حل‌هایی است که همواره برای اطمینان از مبتلا نبودن به اچ ای وی توصیه می‌شود.

در مورد این ویروس دو بار آزمایش منفی بسیار قابل قبول‌تر است از یک بار نتیجه منفی است.

هرچند که تکرار آزمایش اعتیاد با کیت‌های خانگی و یا تکرار آزمایش اچ ای وی پس از چهار ماه می‌تواند به تصمیم‌گیری ما کمک کند اما این مساله را هم باید درک کنیم که ممکن است انجام آنها برای طرف مقابلمان ناراحت کننده باشد.

همه  می‌دانیم که انجام چنین آزمایش‌هایی و حتی صحبت کردن درباره آنها هنوز هم برای خیلی از افراد دارای بار منفی زیادی است پس باید رفتاری مناسب را در پیش گرفت. اگر سلامتی فردی و اجتماعی و نحوه برخورد با مسائل مربوط به اچ ای وی دغدغه شما  نیز هست باید آنها را طوری مطرح کنید که شکلی از تهمت زدن و یا بی‌اعتمادی نداشته باشند و براساس یک تصمیم گیری دو طرفه انجام شوند.

با سپاس از: امیر فیروزی ر:.اد